EM4100 125kHz to standard  wymyślony przez  szwajcarską firmę EM Microelectronic-Marin SA popularnie nazywaną EM-Marin.

Miało to miejsce kilkadziesiąt lat temu i obecnie chip ten nie jest już przez tę firmę produkowany. Jego pierwotna wersja nosiła oznaczenie H4100 i była krokiem milowym w rozwoju technologii RFID. W kolejnych modyfikacjach układ zyskał oznaczenie  EM4100 (EM4102) . Dzięki prostocie i niezawodności stał się jednym z wiodących światowych standardów, popularnie nazywanym  "Unique 125 kHz".

Obecnie  stosowane są chipy produkowane głównie na dalekim wschodzie (szczególnie w Chinach). Z uwagi na mnogość producentów i wykonań można kupić tagi z tanimi i wątpliwej jakości (tanimi) chipami lub też droższymi, ale  pochodzącymi z renomowanych fabryk.  Te drugie wyprodukowano w oparciu o lepsze materiały i technologie, co  gwarantuje wysoką stabilność parametrów i długoletnią, bezawaryjną eksploatację, Chociaż  chipy kompatybilne z EM4100 są niezwykle proste w budowie, to rozróżnienie ich producentów bywa dość trudne i wymaga dobrej znajomości tematu i odpowiedniego oprzyrządowania. We wszystkich dostarczanych  przez nas  tagach obsługujących ten standard, stosujemy naszym zdaniem najlepszy z obecnie dostepnych (ale nie najtańszy) chip kompatybilny z EM4100.

W standardzie tym 64 bitowy, niezmienny kod jest programowany w chipie za pomocą lasera na etapie produkcji i nie może być później zmieniony. Z uwagi na to, że znaczna część tego kodu jest wykorzystywana do weryfikacji poprawności odczytu, to praktyczne znaczenie  ma, co najwyżej 5 bajtów (a praktycznie właściwie tylko 3). Jak widać możliwa do uzyskania liczba unikalnych numerów seryjnych jest niewielka i mogą się one powtarzać.  Czasami na brelokach tych są drukowane laserowo liczby dziesiętne odpowiadające wartości  3, 4 lub 5 bajtów kodu zapisanego w chipie.  Otrzymujemy wtedy liczby 8, 10 lub 13 cyfrowe, przy czym dla 10 cyfr dwie pierwsze są najczęściej 0. W naszym standardzie magazynowym mamy dla tych breloków  numerację 10 cyfrową, jak w tej aukcji (N w oznaczeniu) lub 13 cyfrową (N13 w oznaczeniu). Do przeliczania różnych popularnych standardów numeracji pomocny jest nasz darmowy program Numelator.

Rozmiary samego chipa EM4100 były jak na tamte czasy niewielkie  ok. 1 x 1mm przy wysokości od 0,2 do 0,7mm zależnie od wykonania. W zestawieniu ze współczesnymi chipami RFID są to jednak znaczne wymiary, nawet bez uwzględnienia bardzo prostej  konstrukcji. Współczesne  tagi ( łącznie z anteną i znacznie bardziej zaawansowanych chipem) osiągają wymiary 0,5 x 0,5mm.

Częstotliwość pracy układu zawiera się w przedziale 100 - 150kHz, stąd określenie 125kHz zakładające, że układ będzie pracował dokładnie w środku tego zakresu (chociaż w praktyce czasami bywa inaczej).

Dodatkowo chipy te mogą pracować zgodnie z różnymi metodami  kodowania danych: Manchester, Biphase lub PSK.

Opisywane breloki są urządzeniami pasywnymi (nie posiadają baterii) zasilanymi poprzez  pole elektomagnetyczne wytwarzane przez czytnik. Na początkowym etapie następuje ładowanie wewnętrznego kondensatora w chipie, a po osiągnięciu   przez  napięcie zasilające odpowiedniego poziomu,  uruchomiony zostaje mechanizm "nadawania" zapisanego kodu. Czytnik analizując otrzymywane w ten sposób impulsy odczytuje przesyłany kod i po odpowiedniej jego weryfikacji podejmuje ustalone działania (np. otwiera drzwi).

Podsumowując trzeba stwierdzić, że standard EM4100 jak na współczesne warunki jest rozwiązaniem raczej prymitywnym.  Jednak ze względu na prostotę obsługi, przyzwyczajenia i niski koszt jest  ciągle  stosowany w różnorodnych prostych systemach kontroli, automatyki i sterowania, w których poufność i  bezpieczeństwo kodu nie mają znaczenia.

Podstawowe parametry techniczne chipa EM4100:

- napięcie pracy (zmienne na cewce) 3 - 14 Vpp (max 7,5V DC na układzie)

- częstotliwość pracy:  100 - 150 kHz

- temperatura pracy:  -40 -+85⁰C

- prędkość komunikacji: 1 bit co 16, 32 lub 64 okresy częstotliwości nośnej

- pojemność wewnętrznego kondensatora: ok 100pF

- długość kodu: 8Bajtów  w tym: (9bitów nagłówka (startowe) + 8bitów wersji(lub użytkownika)  + 32 bity numeru seryjnego + 15bitów kontroli parzystości numeru)